Uchwyt do rur dobiera się przede wszystkim do zewnętrznej średnicy rury, a dopiero potem do podłoża i sposobu prowadzenia instalacji. Źle dopasowany uchwyt albo luzuje rurę, albo pęka przy wciskaniu, dlatego średnica w opisie uchwytu musi zgadzać się ze średnicą rury co do milimetra.
Jakie średnice uchwytów są najczęściej używane?
W instalacjach domowych dominują rozmiary 16, 20 i 22 mm. Odpowiadają one najpopularniejszym rurom sztywnym RL i karbowanym, w których prowadzi się przewody do gniazd i oświetlenia.
Większe średnice, takie jak 28, 37 czy 47 mm, stosuje się przy grubszych przewodach zasilających i wiązkach kilku kabli. Spotyka się je w garażach, piwnicach, budynkach gospodarczych i na halach.
Czym różni się uchwyt zamknięty od otwartego?
Uchwyt otwarty ma kształt litery U i pozwala wcisnąć rurę z przodu bez demontażu. Montaż idzie szybko, ale rura może wypaść przy uderzeniu lub silnych drganiach.
Uchwyt zamknięty, oznaczany często symbolem UZ, ma zatrzask obejmujący rurę z każdej strony. Zamknięcie dodatkowo zabezpiecza rurę przed wysunięciem, dlatego ten typ sprawdza się w miejscach narażonych na drgania i przypadkowe uderzenia.
Gdzie stosuje się uchwyt do rur w instalacji elektrycznej?
Uchwyty montuje się wszędzie tam, gdzie rura biegnie po powierzchni: na ścianach, sufitach, belkach i konstrukcjach stalowych. W budynkach w stanie surowym mocuje się nimi też rury prowadzone pod wylewką.
Dobrze dobrany uchwyt do rur trzyma rurę w stałej odległości od podłoża i pozwala poprowadzić instalację w równej linii. Typowe zastosowania obejmują:
- natynkowe instalacje w garażu i warsztacie,
- trasy kablowe w piwnicach i kotłowniach,
- prowadzenie rur pod wylewką przed jej wykonaniem,
- mocowanie rur na zewnątrz budynku,
- porządkowanie przewodów w pomieszczeniach technicznych.
Z jakiego materiału wybrać uchwyt?
Najczęściej używa się uchwytów z tworzyw sztucznych, takich jak polipropylen (PP) i poliamid (PA). Są lekkie, nie korodują i nie przewodzą prądu, co w instalacjach elektrycznych ma duże znaczenie.
Poliamid jest twardszy i bardziej odporny na uderzenia, dlatego wybiera się go do uchwytów posadzkowych montowanych osadzakiem. Uchwyty stalowe stosuje się głównie do większych rur, słupów i konstrukcji zewnętrznych.
Co ile montować uchwyty na ścianie?
W praktyce rury sztywne mocuje się co 50-80 cm, a rury karbowane gęściej, nawet co 30-40 cm. Karbowany peszel jest giętki i bez częstszego podparcia zaczyna się uginać.
Dodatkowe uchwyty montuje się przy każdym zakręcie, przy puszkach i w miejscach przejścia przez ścianę. Uchwyt blisko puszki zapobiega wysuwaniu się rury z dławicy przy pracach wykończeniowych.
Jak zamontować uchwyt do różnych podłoży?
Do betonu i cegły używa się kołków rozporowych i wkrętów, a do drewna samych wkrętów. Na płycie gipsowo-kartonowej lepiej sprawdzają się kołki do karton-gipsu, które rozpierają się za płytą.
Na wylewce i betonie szybko pracuje się osadzakiem, który wbija gwóźdź jednym strzałem. Do takiego montażu przeznaczone są uchwyty z wzmocnioną podstawą, odporne na pęknięcie przy uderzeniu.
Na co zwrócić uwagę przy zakupie większej ilości?
Uchwyty sprzedawane są pojedynczo lub w opakowaniach po kilkadziesiąt i kilkaset sztuk. Przy większej inwestycji opakowania zbiorcze wychodzą wyraźnie taniej w przeliczeniu na sztukę.
Przed zakupem warto policzyć długość trasy i podzielić ją przez rozstaw mocowań, a następnie dodać zapas na zakręty i puszki. Zapas rzędu 10-15 procent zwykle wystarcza.
Jak dobrać uchwyt do rury karbowanej?
Rura karbowana, nazywana potocznie peszlem, ma średnicę podawaną po zewnętrznej stronie karbów. Uchwyt dobiera się właśnie do tej wartości, a nie do średnicy wewnętrznej, która jest wyraźnie mniejsza.
Do peszla sprawdzają się uchwyty uniwersalne, które dobrze obejmują nierówną powierzchnię. W wilgotnych miejscach, takich jak piwnice, lepiej wybierać uchwyty z tworzyw odpornych na wilgoć i niskie temperatury.
Dobrze dobrany uchwyt to drobny element, który decyduje o tym, czy instalacja natynkowa wygląda równo i pozostaje stabilna przez lata.